สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องลาว

ยอดภูษียามสาย แถวหน้าเรือนพัก

ตื่นสายโด่ง กว่าจะใส่กางเกงยีนส์เสื้อแขนยืดยาว สวมหมวกสะพายกล้องย่างออกจากเรือนพักได้ ก็ปาเข้าไปหลัก 10 กว่าๆ อากาศยังค่อนข้างเย็น แสงแดดอ่อนๆ กำลังเหมาะแก่การซึมซับรับวิตามินดี สูดหลวงพระบางจนลึกสุดใจ แล้วแต่ขาจะพาไป แผนที่อันหนึ่ง แผนการณ์เที่ยวไปหาเอาดาบหน้า รักขาตัวเองชมัด ไม่มีมันจะยลโฉมนิ่มนวลหลวงพระบาง ยังไง…

เดินทอดน่องเลาะขวามาได้สัก 35 ก้าวครึ่งหน่อยๆ ก็ถึงหน้าวัดอาไพ เห็นฝรั่งสูงอายุชายหญิงจับกลุ่มยืนฟังไกด์บรรบายอยู่ที่ลานหน้าโบสถ์ ก็เลยเข้าไปแจมด้วย เดินซุกซนสำรวจรอบบริเวณ จึงรู้ว่าทางที่เข้ามาเป็นด้านหลังโบสถ์ ด้านหน้าอยู่ติดริมแม่น้ำมีบันใดปูนถาวรสามารถเดินลงไปถึงท่าน้ำได้ ตอนแรกนึกว่าเป็นแม่น้ำโขง ปรากฎว่าไม่ใช่ เหมือนคลองเล็กๆมากกว่า แถมน้ำแห้งอีกต่างหาก มองไปฝั่งตรงข้ามเห็นเป็นดงดอกไม้ กับแปลงปลูกผักเขียวไปหมด ถัดไปหน่อยไม่ไกลมีสะพานไม้ไผ่ทอดข้ามไป สะดุดตาอยู่ที่สะพานนี่แหละ ทีแรกก็กะว่าจะเดินลุยลงคลองข้ามไป ตามประสาอยากรู้อยากเห็น ไม่เอาดีกว่า…เดินขึ้นมาหาทางไปดีกว่า